9 Nov
30 Nov

Ateneo de Málaga na Capela López de Villalta



O tempo pasa
O tempo pasa Eu imaxino a miña nai, a Capela, baixando ao taller da nosa casa. Cando vivía alí, compartimos unha rutina repetitiva e eficaz todos os días. O primeiro que chegou puxo a radio. Logo deste xesto, unha chamada á xornada de traballo, a outra veu e comezamos a acumular os nosos materiais e historias sobre as táboas.
As pezas desta exposición non forman parte dun proxecto unitario, senón que inclúen obras xeradas durante os últimos dez anos. A distancia temporal explica as variacións formais e técnicas dunha serie a outra, na que apreciamos diferentes etapas de produción. As técnicas utilizadas van dende tempera a ovo ou aceite, a tintas e acuarela; Os materiais nobres son combinados con outros cotiáns. Malia a diversidade das propostas, todas as pezas son obxectos de pequeno tamaño e carácter íntimo, que se achegan ao formato do libro ou ao poema do obxecto. Responden a preocupacións que sempre estiveron presentes no traballo da Capela: a procura da identidade, o paso do tempo, a imposición de estereotipos culturais ou a converxencia do soño e da realidade.
As primeiras obras datan de 2008, son as máis abstractas e bidimensionais. Nestas imaxes distinguimos os cubos apilados con tons ultramarinos, rosados ​​e celestes manchados de ouro. Aparecen textos manuscritos de aparente solemnidade, ilexibles en segundo plano. Con guiños claramente barrocos, esta serie xira en torno aos engaños que vimos interiorizar coa forza de repetir, baixo o peso do que queremos crer que está diante do que vemos que o é.

A primeira escultura.
A primeira escultura da miña nai que recordo estaba dedicada a min, cando era neno. É un coxín con plumas que serviu para aprender a voar en soños. Sobre o lienzo, impresa a imaxe dunha serea con moitas cabezas; xunto a ela, un texto manuscrito en lápiz leu "Soñei que voei, quero voar". Esta escultura é un poema que contén o desexo de compartir unha experiencia individual marabillosa, que fala dunha acción potencial no futuro. O traballo da Capela é inocente como este coxín que desexa, aínda que sen aparente pretensión. Xorde das experiencias diarias, dando lugar a pezas tanto persoais como universais, identificables por todos.


Figuras e caixas.
Nos últimos dous anos, as abstraccións da capela transformáronse en figurativas. Seguen a inercia do inevitable, flúen co tempo e transfórmanse segundo as necesidades. Agora os protagonistas destas pezas son simbólicos, compórtanse como alegorías ou prototipos sociais que todos podemos identificar. As obras falan da historia e da tradición, interrogábanos sobre o que a nosa propia cultura transmitiunos. As figuras seguen aparecendo apiladas, acompañadas de textos que non podemos comprender, como foi o caso dos cubos abstractos. Hai un xiro cara á tridimensional, coa presenza frecuente de obxectos en caixas. Os elementos insíranse dentro do marco de madeira; son
cadros do corpo presentados no estilo do entomólogo ou o coleccionista. Están fragmentados e clasificados con carteis, para intentar darlles sentido. Organizado deste xeito, os membros desintegrados ou desaparecidos presentan actitudes de sufrimento e vulnerabilidade. As notas do humor separáronas do icónico para achegalo ao cotián. A solemnidade, neste sentido, é unha ferramenta para subvertir o ícono, xa que actúa como unha garantía de veracidade do que vemos. Unha vez que nos colle na súa aparencia, as contradicións da imaxe revelan o engaño.

Delia Boyano López de Villalta Galería Simon Lee, Londres